Lezing Mongolia and beyond 2016 op 16 december !

lrmoniaq3-2

Voor degenen die het allemaal nog eens opnieuw willen beleven, of voor wie er nog nooit van gehoord heeft, geef ik een lezing in het schooltje van Kwatrecht op 16 december aanstaande.  Inkom is gratis, maar graag een bevestiging op de FB event als je komt, zo kunnen we het organisatorisch in goede banen leiden.

Link FB event : http://www.facebook.com/events/1794601010758107/

EN ELVIS LEEFT !

9/11-2016

De radiowekker loopt af om 6u45, er is een extra nieuwsbericht met slechts 1 item : het ziet er naar uit dat Trump de verkiezingen in de VS gaat winnen.  Ik kan maar één zinnetje verzinnen : “EN ELVIS LEEFT !” Eerlijk is eerlijk, deze had ik niet zien aankomen.  Ik doe geen oog meer dicht, hoezeer ik ook probeer om nog wat verder te dutten.  De laatste keer dat ik dit gevoel had, stond ik met hetzelfde ongeloof naar een beeldscherm te kijken in een kopstation van Telenet.  Ik was een bekabeling voor de telecomoperator aan het uitvoeren toen de radio het nieuws meldde.  Toen kon ik het ook niet geloven en enkel de beelden konden me overtuigen.  Even  later zag ik het tweede vliegtuig zich in de Twin Towers boren, live op televisie.  In één ding zijn ze alvast niet te kloppen, die Amerikanen, ze beheersen de media en brengen al hun rampen live op onze schermen.  Dat het in onze kalender toevallig ook op 9/11 moet gebeuren, laat ik nog in het midden, kalenders zijn van papier en volgend jaar krijgen we er een nieuwe.  Ik blijf met één pertinente vraag in mijn maag zitten, “hoe is het zover kunnen komen ?” Niet de vraag hoe het kan dat Trump president dreigt te worden, die kans bestaat nu eenmaal als je als presidentskandidaat voor 1 van de 2 partijen overschiet, maar hoe is het mogelijk dat deze 2 figuren de enigen zijn die als geschikte kandidaat naar voor worden geschoven ?  De politiek kamt al jaren met gebrek aan geloofwaardigheid, maar dit is een nekschot voor de politiek, voor Amerika.  Ik heb dit jaar enkele vernoemenswaardige gebeurtenissen meegemaakt op mijn trip met Dee.  In Praag sliep ik op honderd meter van de Chinese president die er te gast was, in Vladivostok was ik op een paar honderd meter van Poetin, in Turkije was ik in een dorp waar een maand later een bom ontplofte en plots een “staatsgreep” in scène werd gezet.  Maar de Amerikanen hebben me in snelheid gepakt, ik ging normaal een berichtje posten dat Dee in Vancouver is aangekomen, dat hij binnenin vol schimmel zit en dat mijn nieuwe vriend aldaar hemel en aarde heeft moeten verzetten om hem uit de haven te krijgen, maar dat is klein bier vergeleken met dit nieuws.  We zijn al een paar weken aan het balanceren waar we onze volgende gezinsvakantie willen doorbrengen, Alaska of Canada ?  Vanmorgen was er weinig discussie, we gaan naar Canada.

Visa proces 2017 beëindigd

2016-10-26-11-12-29

Ik ben nu ongeveer een maand terug en nog volop fotoboeken aan het samenstellen, maar toch al volop bezig met het volgende seizoen met Dee.

Ik heb een nieuw paspoort aangevraagd, deels omdat het vol was, deels om lange gesprekken aan de US customs te vermijden.  Als je eenmaal landen als Iran en Rusland hebt bezocht, ben je al een halve terrorist in de visie van de VS.  Je kan dan niet meer de eenvoudige ESTA procedure doorlopen, maar een “iets” uitgebreidere visa procedure is wel mogelijk.   Eens ik mijn nieuwe paspoort in handen had, begon ik met de Canadese procedure.  Geen beperkingen van voorgaande landen die je bezocht hebt, alleen een online vragenlijst waarin je bevestigt geen terrorist te zijn.  Ik betaalde 7 CAN$ online en exact drie minuten later kreeg ik mijn ETA nummer in de mail, goed voor 10 jaar Canada.  In de VS is er een gelijkaardige procedure voor Belgen, alleen kan je maximaal 90 dagen in de VS verblijven en verlenging is niet mogelijk.  Ook is iedereen die de laatste 3 jaar in Iran of Rusland is geweest meteen uitgesloten van deze procedure.  De enige resterende optie is een toeristen visum aanvragen met een verplichte live interview procedure.  Je kan dus best geen vliegtuigtickets reserveren, want als de aanvraag een negatief advies krijgt, kan je je plannen voor de VS opbergen.  Dit zou meteen betekenen dat Dee op een eiland genaamd “Canada” zou komen vast te staan.  Niet meteen een klein eiland, maar toch zou opnieuw een duur transport nodig zijn om de VS over te steken.  Ik begin dus maar aan de vragenlijst waar geen einde aan lijkt te komen.  Niet alleen moet je je halve stamboom met exacte geboortedatums opgeven, je hebt ook een Amerikaanse contactpersoon nodig.  Een Amerikaanse vriend die ik ontmoet heb via Polar Experience was gelukkig bereid om de honneurs waar te nemen.  Volgende stap is 160US$ overmaken op een bankrekening en wachten tot je het bericht ontvangt dat dit effectief aangekomen is.  Dan pas kan je een afspraak boeken om naar de ambassade te gaan voor je interview.  Ik krijg een tijdslot om 8u15 in de ochtend, een ideaal tijdstip als je dol bent op ochtendfiles naar en in Brussel.  De ambassade van de VS op de Regentlaan is een miniatuur uitvoering van Fort Knox, een parallel weg van de ring is ingepalmd door traliewerk van waarachter privé agenten de eerste defensielijn vormen.  Prima idee om hiervoor Belgen in te zetten, zo geraakt tenminste geen enkele Amerikaan gekwetst bij een eventuele aanslag en het is goed voor de lokale werkgelegenheid.  Er staat een rij aan te schuiven, want de ambassade gaat pas om 8u open.  Ik ben vijfde in rij en passeer de paspoortcontrole en de eerste metaaldetector.  Mijn naam staat op de lijst en ik mag verder naar poort 2.  Opnieuw paspoort en bezoekerslijst controleren, aanschuiven voor de volgende stap.  Wat volgt is gelijkaardig als in een luchthaven, alles door een scanner en metaaldetector.  Het is al na 8u15 als ik de grote wachtzaal binnenkom, het begint te dagen dat dit geen blitzbezoek gaat worden.  Ik heb een nummertje zoals bij buurtslagers gekregen en wacht geduldig tot mijn nummer op de schermen verschijnt.  Eerste loket, fotootje afgeven en merken dat je het verkeerde document hebt afgedrukt.  Ik heb wel het document met 2 barcodes mee, even scannen en dan moet die vragenlijst toch zó op het scherm verschijnen, toch ?  Euhmm, neen, ze hebben wel het internet uitgevonden, maar nog niet de toepassing ervan.  De vriendelijke man kan ze wel uit “het systeem” halen en afdrukken.  Opnieuw de wachtzaal in en wachten op de volgende beurt.  Vingerafdrukken scannen van alle 10 vingers en fotootje terugkrijgen, opnieuw de wachtzaal in die ondertussen volgelopen is.  Het is 9u45 en er is nog geen enkel interview afgenomen, mijn parkeerticket van 7 euro is zopas verlopen.  Omstreeks 10u kan ik mijn interview gaan afleggen, de eerste ontmoeting met een “echte” Amerikaan in deze ambassade.  Ik moet uitleggen wat mijn plannen zijn in de US en de enige vraag die ik krijg is hoe ik dit allemaal ga betalen ?  Het ligt op mijn tong om te antwoorden : “met US dollars, mevrouw”, maar vrees dat humor hier misschien niet op zijn plaats is.  Ik kies voor een meer “mainstream” antwoord en ik mag beschikken, mijn paspoort wordt binnen een week via de post naar huis gezonden.  Ik vind het een omslachtige procedure, maar gelukkig is er wel een positief resultaat.  Een visum van 90 dagen die ter plaatse kan verlengd worden, Dee hoeft dus niet opnieuw in een blikken doos aan het einde van volgend seizoen.

Dag 183 Kamchatka Dag 22

De wekker hoeft ons niet te wekken, Koenraad zorgt daar eigenhandig voor.  We nemen een laatste ontbijt en pakken de laatste spullen in onze reiszakken.  Omstreeks 10u zal een shuttle ons naar de luchthaven brengen, maar die geeft niet thuis.  Om half elf wordt een backup plan in werking gezet en komt een afgeleefde Dacia Logan die hier als Renault door het leven gaat aanzetten om ons naar de luchthaven te brengen.  Hij trekt het touwtje van het kofferdeksel stuk, zodat alles op de achterbank moet, waardoor ik een half uur als een sardien tussen de spullen geplet zit.  Het is druk aan de luchthaven, want de vlucht van Moskou is aangekomen en degenen die naar Moskou willen, komen aanzetten in de andere richting.  Er is een serieuze security check van aan de ingang van de terminal en ze halen mijn berenspray en flair uit de vele koffers eruit.  Het is een geruststelling dat ze hun werk serieus doen en het scheelt meteen wat gewicht om in te checken.  Ik laat de twee zakken opnieuw samen inpakken in folie, zodat ik praktisch maar 1 stuk bagage heb.  Opnieuw gaat alles door een scanner en metaaldetectors, gevolgd door een complete bodycheck en scan in een gesloten cabine.  De kleine vertrekhal zit bomvol en we wringen ons tot aan de incheckbalie van de bagage.  Ik heb 1 kilo bagage teveel, maar deze keer maken ze er geen punt van.  Ik kan niet naast Koenraad zitten, aangezien die reeds een stoel gereserveerd heeft.  Ik krijg wel een plekje aan het venster, altijd meegenomen op een mooie dag als vandaag.  Een laatste fris pintje om toch een zitplaats te pakken te krijgen en dan worden we met de bus naar de reuzenvogel gebracht.  Een Boeing 777-300 is geen alledaags vliegtuig, want het biedt plaats aan 403 passagiers, een klein dorp in deze contreien.  Met tien naast elkaar en iedereen een eigen scherm met entertainment on demand, een technisch hoogstandje, made in the USA.  Drie films en twee maaltijden later dalen we al af naar Moskou.  We komen eerder aan dan we vertrokken zijn vanwege de 9 tijdzones die we doorgevlogen zijn.  Waanzinnig dat je na 9 tijdzones nog steeds in hetzelfde land bent als je vertrokken bent, only in Russia.  Moskou is not Russia zegt bijna iedereen in Rusland die niet in de hoofdstad woont en daarmee bedoelen ze dat alles hier net iets anders verloopt als in de rest van het land.  Het is de meest Europese stad van Rusland en de prijzen gaan gelijk mee de hoogte in, net als de snelheid van het internet.  Koenraad heeft slechts een half uurtje tot zijn volgende vlucht en ik volg hem naar zijn gate.  We hebben nog net tijd voor een afscheidspint en daarna moet ik alleen meer dan zes uur wachten op mijn aansluiting naar Brussel.  Het is hier nog maar net na de middag, maar voor mij is het al bedtijd.  Geen idee wat de beste methode is, wakker blijven of een dutje proberen te doen ?  Een jetlag zal onvermijdelijk zijn, hopelijk hoef ik de rit van Zaventem naar huis niet achter het stuur mee te maken.  Er is geen entertainment op de laatste vlucht, maar dat is ook niet nodig, ik kan mijn ogen niet open houden.  Het is een verrassend korte vlucht naar Brussel en als ik wakker word zie ik de lichtjes van onze hoofdstad door het raampje schijnen.  Het voelt vreemd aan om na 6 maanden terug voet aan grond te zetten in eigen land.  Mijn bagage komt tevoorschijn op de bagageband en dat is altijd opgelucht adem halen.  In de ontvangsthal staat mijn vrouwtje met een brede glimlach op mij te wachten, ik heb geluk gehad in het leven.  Even later krijg ik toch de sleutels van de auto in de handen geduwd, mijn vrouwtje en Brussel zijn niet zo compatibel.  Er is voor een keer geen file en drie kwartier later rij ik mijn eigen straat in.  Alles lijkt precies hetzelfde, de buren zijn gebleven, de tuintjes, de huizen zien er net hetzelfde uit als zes maand geleden.  Het is alsof de tijd hier heeft stil gestaan, terwijl voor mij een tweede leven in sneltreinvaart is voorbij gekomen.  Het zal nog een tijdje duren om alle indrukken een plaatsje te geven, wat zeker is dat je nooit meer dezelfde persoon kunt worden na een reis zoals deze.  Het vervolg staat reeds in de steigers, we kunnen opnieuw beginnen dromen en plannen voor het volgende seizoen.  Bedankt aan iedereen die de blog gevolgd hebben, zo heb ik hem tenminste niet alleen voor mezelf en mijn gezin geschreven.  Het is een hele opgave om tekst en foto’s op dagelijkse basis bij te houden, maar het is een fantastische herinnering als je het later eens kunt nalezen in de zetel met een goed glas wijn.  Bedankt aan mijn gezin voor het begrip en het geduld en de ongelooflijke steun op moeilijke momenten.

Dag 182 Kamchatka Dag 21

We hebben onszelf ingeschreven voor een boottocht in de baai van Petropavlovsk.  Ik en Koenraad staan niet meteen te trappelen, maar Scott is enthousiast als een jonge puppy.  In onze verbeelding zien we beelden van gepensioneerde Duitsers op een boot ergens op de Rijn passeren en twijfelen of dit wel iets voor ons gaat zijn.  Aan de andere kant bedenk ik dat dit Rusland is en er altijd avontuur op de loer ligt.  Een shuttle busje van het hotel brengt ons naar de haven, waar een iets of wat gedateerde vissersboot ligt te wachten die een tweede of derde leven is gestart als toeristenboot.  Dit wordt een stukje avontuur, zoveel is meteen duidelijk.  De schuit zit zo goed als vol en we krijgen met ons groepje een eigen kajuit toegewezen, waar thee en koffiekoeken staan te wachten.  Rond 10u varen we uit en we konden geen betere dag uitgekozen hebben, de lucht is staalblauw en de zon staat laag boven de horizon.  Perfect licht om foto’s te nemen van de vulkanen die ten Noorden en Zuiden van Petropavlovsk liggen.  De boot vaart langzaam de haven uit en de grootste vulkaan lijkt wel een reus die de stad elk moment kan opslokken, ondanks dat hij vele kilometers van de baai verwijderd is.  We steken de baai over en varen langs steile rotsen waar vogels op broeden.  De kleuren zijn afwisselend en de vulkanen op de achtergrond zijn ideaal om de foto’s aan te vullen.  We varen langs een rotseilandje waar robben liggen te zonnen, terwijl een andere groep zeehonden aan het vissen slaat.  We gaan uit de wind achter een groot eiland liggen en iemand van de crew trekt een duikerspak aan.  Hij gaat te water in de buurt van de rotsen en komt een twintig minuten later boven met een net vol krabben en zee-egels.  We lichten de man terug aan boord en varen nog wat verder om aan de Noordkant van hetzelfde eiland voor anker te gaan.  Vishengels en aas worden uitgedeeld en we nemen de uitdaging aan om de tijd te doden.  Het zijn eenvoudige toestellen met enkel een vishaak en een blok lood eraan, benieuwd of we daar een vis gaan mee boven halen.  Aan de andere kant van de boot zijn ze de krabben en zee-egels aan het schoonmaken en dat loont voor de vissers aan die kant.  Het duurt niet lang vooraleer de eerste vis boven komt en die is van een flink formaat.  Ook Koenraad haalt een flinke vis boven en poseert fier voor de foto.  Scott die nog steeds een beetje ziek is, haalt een visje ter grootte van een reuzenscampo boven en er volgen uiteraard wat grapjes voor deze doorwinterde visser.  Koenraad is al aan zijn tweede vis bezig, als ik nog geen enkele beet aan mijn aas heb mogen voelen.  Ik wissel van kant, maar ook dat brengt weinig zoden aan de dijk.  Het tij keert wat later als ik erin slaag een vis te klissen, terwijl de haak niet eens in zijn muil zit, beginnersgeluk.  Het is een fel groen gekleurde vis van aardig formaat en we hebben de smaak te pakken.  De bak op het dek begint aardig te vullen en opeens vangt iedereen vissen bij de vleet.  Ik haal nog een rode en een groene vis boven water en dan komt mijn grootste vangst, een klepper van naar ik vermoed anderhalve kilo.  Ook ik ga graag op de foto, mannen blijven nu eenmaal mannen.  De zodiac gaat te water en de eerste groep van zeven gaat op rondvaart met de rubberboot om de robben van dichtbij te observeren.  Na een half uurtje is het onze beurt en ook wij krijgen een rondvaart zonder de dieren al te veel lastig te vallen.  Ze bekijken ons even graag als wij hun en we zijn blijkbaar even nieuwsgierig naar elkaars gedragingen.  De zee is best kalm en we slagen erin om zonder een spatje terug aan boord van het grotere schip te geraken.  Als iedereen de rondvaart gedaan heeft en de zodiac terug aan boord is, lichten we het anker.  Er is echter een probleem, in de baai is een militaire oefening van de marine aan de gang en de ganse baai is verboden gebied voor alle andere scheepvaart.  We kunnen dus niet binnen varen en sturen een stukje de Grote Oceaan op.  De wind wakkert aan en er ontstaan nu flinke golven die het schip doen dansen op de deining.  Om niet ziek te worden ga ik aan dek staan, maar alle lagen zijn nodig om geen kou te vatten in de strakke wind.   De zon is al aan het dalen en we zijn nog kilometers van onze aanlegplaats.  Opnieuw strijklicht en een mooi uitzicht op de vulkanen, maar de golven worden best vervelend als de boot stil ligt te dobberen op de oceaan.  We zijn al zes uur onderweg in plaats van de geplande vier en nog steeds mag geen enkele boot de baai binnen varen.  Tegen half zeven komt er eindelijk groen licht over de radio en stomen alle boten die liggen te wachten richting Petropavlovsk.  We worden nog een keer geënterd door een politieboot die de papieren komt controleren, waardoor we na zonsondergang terug aan wal geraken.  We hebben buiten verwachting een geweldig mooie dag meegemaakt en zichten gezien die je enkel vanaf het water kan te zien krijgen.  We nemen de bus naar het hotel en stappen onderweg uit aan een Italiaans restaurant waar we samen met Scott een laatste avondmaal gaan genieten.  We kopen op weg naar huis nog een fles wijn uit Georgië en drinken een slaapmutsje met zicht op de baai op de vierde verdieping van ons hotel.  Onze laatste volle dag zit erop, morgen wordt een lange dag om thuis te geraken, aan alles komt een einde.

foto’s Galerij->Kamchtaka 15-16-17-18

Dag 181 Kamchatka Dag 20

Vandaag is de transfer dag naar Petropavlovsk, iets waar we niet meteen naar uitkijken.  Tegen negen uur hobbelen we alweer over hoofdzakelijk pistes in onze getrouwe Ural.  Tegen de avond ben je doodmoe van je spieren op te spannen bij de talrijke putten en bulten in het wegdek.  Er zijn enkele plaspauzes en maaltijden voorzien, zodat het lange stuk opgebroken wordt.  Ik en Koenraad hebben elk een fotoboekje gekocht in Esso en er staat een heleboel Engelse tekst in.  We lezen beide boeken uit en dat is een heerlijke manier om de tijd te doden.  We weten nu een heleboel meer over Kuril lake en de vallei van de geisers, een reden om nog eens terug te komen.  Na een lange dag komen we aan in het hotel waar we ons laten neerploffen in de zachte matrassen.  Later op de avond nemen we een bus richting centrum om het Korea house te bezoeken voor een maaltijd.  Het is het nr.1 restaurant volgens tripadvisor, maar zoals dikwijls scoort het etablissement onder de verwachting.  De bediening is mediocre en het eten is niet buitengewoon.  Omdat het na elven is, rijden er geen bussen meer om terug te keren naar het hotel.  Ik stap het hostel binnen, waar ik eerder op de maand wifi kon bemachtigen en vraag of ze een taxi kunnen bellen.  Vijf minuten later stopt een particuliere auto van een of andere Russische versie van Über voor de deur en brengt ons voor 200 Rb of 3 euro naar het hotel, vele kilometers verder.  Een slaapmutsje met uitzicht op de baai en we kunnen heerlijk indommelen.

 

Dag 180 Kamchatka Dag 19

Het weer is niet fantastisch, maar het regent niet.  Vanmorgen staat een bezoek aan het museum in Esso op het programma.  We kunnen rustig wandelen tot aan het Bystrinsky museum van folklore, dat in het centrum gelegen is.  In deze streek wonen vooral Koryaks, een van de vier inheemse volkeren die Kamchatka bewoonden vooraleer de Kazakken eraan kwamen zo’n 300 jaar geleden.  Het museum toont de levenswijze van deze mensen middels prachtige displays en enkele indrukwekkende replica’s van gebouwen.  Lunchen doen we in ons houten hotel, opnieuw eerlijk en lekker voedsel dat onze kookdames met liefde hebben klaar gemaakt.   De wandeling van de namiddag wordt een stukje uitgesteld, zodat we ruim de tijd hebben om foto’s te bewerken van de voorbije dagen.  Na een lange pauze maken we een rugzak gevuld met warme kleren klaar om de pioniersheuvel naast Esso te beklimmen.  Klimmen is een juist woord, want het pad gaat zo steil dat je af en toe een struik als handvat moet gebruiken om boven te geraken.  De heuvel is relatief kort en krachtig en het uitzicht bovenaan is buiten verwachting.  Er zijn miljoenen bessen te vinden die plukrijp zijn en iedereen slaat de hand aan de zoete lekkernijen.  Onze lippen, tongen en handen worden in een donkerblauwe verf gedoopt, maar we hebben het er graag voor over.  Het is best koud bovenaan de heuvel en naar Russische gewoonte brandt er binnen de kortste keren een kampvuur met het kurkdroge hout die volop aanwezig is.  Waar de vreemde takken vandaan komen is een raadsel, maar het is een fotogeniek spektakel dat zich graag laat vastleggen op de gevoelige plaat.  We doven het kampvuur en dalen langs dezelfde weg terug naar Esso, waar we opnieuw een winkel passeren om geestrijk vocht in te slaan.  Vanavond is een soort van mini feestje, want de laatste dag dat we allemaal samen zijn.  Morgen rijden we naar Petropavlovsk en scheiden onze wegen vanwege verschillende vluchten.  De kookdames hebben een apotheose aan smaken bereid en er zijn twee taarten in de maak die rijkelijk voorzien worden van verse bessen.  Na de heerlijke voorgerechten heeft iedereen eigenlijk genoeg gegeten en een delegatie duikt in de hotpool.  De rest blijft tateren en sippen aan nog meer geestrijk vocht.  Er volgt nog heerlijk gemarineerde zalm op de bbq en daar moeten we een plaatsje voor reserveren, deze smaak krijgen we thuis zelden voorgeschoteld.  Ik laat een selectie van mijn foto’s van de voorbije dagen zien en dan is het tijd voor een stukje taart.  Alweer een prachtige dag achter de rug en het einde komt steeds meer dichterbij.

foto’s Galerij->Kamchatka 11-12-13-14

Dag 179 Kamchatka Dag 18

Heerlijk geslapen tot aan de plaspauze, daarna was het iets moeizamer om terug de slaap aan te vangen.  Vanwege de grote koppen zwarte thee slagen we er niet in om de nacht in één ruk door te komen, maar ze zijn ideaal om onze vochtreserves aan te vullen.  Een alweer uitstekend ontbijt met verse pannenkoeken staat op ons te wachten.  Er wordt beslist om de ochtendwandeling af te gelasten vanwege het beperkte zicht op de vulkanen.  We breken het kamp op en laden alles in de Ural, klaar om de steile helling naar beneden te rijden.  Voorzichtig dalen we af en daarna kruisen we langzaam het besneeuwde moerasveld waar we gisteren vast kwamen te zitten.  We moeten de ganse hobbelige weg in omgekeerde richting afleggen tot in Kozyrevsk, waar we de tanks van de Ural volgooien.  We kopen kaviaar van zalm van een dame die toevallig langs komt gereden en het kookteam koopt ook kilo’s van de rode bessen die nu in volle pluk zijn.  We zetten vervolgens koers naar Esso, die onderbroken wordt door een bezoek aan een thermale bron.  Opnieuw is het een eenvoudige behuizing die onze wenkbrauwen doet fronsen.  Het water van de overdekte warme poel  is bijzonder heet en er is een lauw zwembad die voor de nodige afkoeling zorgt.  Na een drietal sessies houden we het voor bekeken en stappen terug naar de truck waar de lunch staat te wachten.  Er volgen nog een kleine dertig kilometer naar Esso en de chauffeur moet hard in de remmen voor een overstekende beer.  Die kiest het hazenpad en we krijgen slechts een stuk van zijn achterwerk te zien.  Esso is een stuk groter dan ik verwacht had en huisvest minstens twee winkeltjes die vooral op de verkoop van drank draaien.  We slaan nog wat voorraad in en rijden dan het laatste stukje naar ons imposant en charmant houten hotelletje waar we twee nachten zullen verblijven.  Het is tijd voor rust en aperitief, beiden zijn meer dan welkom.   De kookdames leggen de lat nog maar eens een stuk hoger dan de voorbije dagen en we krijgen heerlijke gerookte zalm met yoghurt en dille saus.  Het hotel is een oase van netheid en gezelligheid, de aparte gebouwen zijn gebouwd met boomstammen en er is een hotpool gevoed met thermaal water.  Wandelen doen we niet meer, alleen genieten van comfort, lekker eten en drinken.  We hebben ondertussen een goede band opgebouwd met Scott die onze vaste kamergenoot is geworden.  Op die manier hebben we de grootste  kamer in de wacht gesleept, een appartement met koelkast, tafel en stoelen.  Ik moet wat prullen met de verwarming om die aan de praat te krijgen, maar eens ik de radiatoren ontlucht heb, spuwen ze voluit warmte om onze handdoeken en zwembroeken te drogen.  Als de nacht komt, moet ik een kraan dichtdraaien, want de hitte is niet te harden.  Ik vermoed dat ze gratis verwarming krijgen van de thermale bron waarop het hotel gebouwd is, want ze zijn er niet zuinig mee.

foto’s Galerij->Kamchatka 11

Dag 178 Kamchatka Dag 17

Gisterenavond was de bagna gloeiheet en de stoom kwam uit alle kieren, dus was het even afzien in  de moordende hitte.  Gelukkig konden we afkoelen in de frisse regen op het eenvoudige houten terras.  Afgedankte radiatoren zijn voor het terras ingegraven om als modderschrapers verder door het leven te gaan.  Recyclage is hier een dagelijkse bezigheid en deze radiatoren zijn van een staal gemaakt waardoor ze nog vijftig jaar in de regen kunnen liggen.  Vandaag staat alweer een lange rit op het programma, we rijden naar een plekje tussen de twee grote vulkanen in.  Het weer is stabiel vanmorgen, anders zou de rit afgelast geworden zijn.  We laden alles in onze Ural en rijden meteen over hobbelige pistes een of ander bos in.  Als we de flank van de vulkaan bereiken wordt de rit wilder en worden we alle kanten uit geslingerd in de reusachtige truck.  We overschrijden opnieuw de sneeuwgrens en alles komt in een wit kleedje te zitten.  De weg wordt er niet beter berijdbaar op en af en toe kreunt zelfs dit monster om enkele hellingen te nemen.  Na uren van hobbelen komen we op een open terrein, waar we zicht zouden moeten hebben op beide vulkanen, alleen zitten ze vandaag verstopt onder een laaghangend wolkendek.  Zonder enige waarschuwing zakt onze trouwe partner opeens weg in de moerassige ondergrond en voor het eerst komt er geen beweging meer in de Ural.  We zijn vlakbij onze eindbestemming, een kampeerplaats naast een hut iets verderop.  De hut ligt op wandelafstand en we stappen over de bessenstruiken om zelf niet weg te zakken in putten gevuld met modder en water.  Aan de hut starten we een kampvuur buiten en de houtstoof  binnen, zodat iedereen veilig en beschut kan wachten tot de truck vrij geraakt met alle bagage en kookspullen.  We horen beneden de kettingzagen op volle toeren draaien, het plan is blijkbaar om snoeihout en takken onder de wielen te krijgen en zo de monstertruck te bevrijden die tot aan zijn assen in de modder vastzit.  Ik en Koenraad stellen voor om mee te helpen aan onze gids en we moeten even aandringen vooraleer die ermee akkoord gaat.  Onze redenering is dat het meer fun is dan zitten wachten in de hut en we kunnen toch minstens iets nuttigs doen zoals takken slepen.  Ik stel voor om een grondzeil dat aan de hut ligt mee te nemen en dat blijkt later een nuttig artikel om takken in te verpakken en ermee naar de truck te verslepen.  Die takken blijken een stuk zwaarder als je op het eerste zicht zou denken, al zal de besneeuwde moerasgrond daar ook wel iets mee te maken hebben.  Enkele grotere blokken worden voor de diepste wielen gegooid en er ligt massa’s snoeihout voor alle andere wielen.  We laden alle bagage uit de truck en plaatsen die op het grondzeil die we op de sneeuw hebben open gerold.  Ook alle spullen van de roofrack gaan eraf, onze vriend moet dringend afslanken als hij uit de put wil geraken.  De Ural wordt terug opgestart en na enkele pogingen komt de reus kreunend uit zijn schuilplaats.  De chauffeur stopt meteen na de bevrijding en gaat te voet op zoek naar een uitweg.  Hij doet voorzichtig een proefrit tot aan de laatste helling voor de hut en komt dan terug om de bagage in te laden.  Hij rijdt zover hij kan zonder opnieuw vast te rijden en we maken een ketting met het aanwezige hulpteam van de twee gidsen, de Fransman en de twee Belgen.  Alles gaat terug in de truck en tevreden stappen Koenraad en ik te voet naar de helling in afwachting van de Ural.  Deze klimt tot onze verbazing verrassend vlot de steile besneeuwde helling op.  Hij haalt het bijna, als hij momentum verliest en dan met geblokkeerde wielen terug naar beneden schuift.  Gelukkig stopt het gevaarte onderweg, anders had dit een catastrofe geweest voor mens en machine.  Enkele pogingen later geraakt de truck tot aan de laatste bocht, waar zijn achterste plots zijdelings in de gracht glijdt.  Hij kantelt net niet om, maar de situatie ziet er hachelijk uit.  De Russen beginnen opnieuw met man en macht te graven en een half uur later trekt het beest zich opnieuw naar boven onder toezicht van een voltallig publiek die de chauffeur trakteert op een welverdiend applaus.  Onze spullen worden nogmaals uitgeladen en het kamp wordt opgebouwd.  De keukendames schieten in overdrive om onze lunch te serveren,(we zijn nu ondertussen ongeveer 18u).  Na de lunch nemen we een korte pauze in de tenten en net voor zonsondergang trekken we onze warme kleren aan voor een avondwandeling met de koplampjes.  We stappen het plateau op en genieten van de prachtige kleuren aan de einder.  Het wordt flink koud en we krijgen thee geserveerd boven op het plateau.  Er is wat animatie met het afvuren van lichtkogels en het ontsteken van een flair.  Ik en Koenraad vragen ons af of ze in Rusland wel nuttig zijn om een noodsituatie aan te geven, want we hebben ondertussen een tiental lichtkogels de lucht ingeschoten.  Na de thee dalen we terug af naar de hut die ondertussen warm en gezellig is met lampjes gevoed door een kleine generator die we meegebracht hebben.  De soep die de dames gemaakt hebben is zalig.  Naast aardappel en wat groenten zijn er ook garnalen en st.Jacobsvruchten in verwerkt.  Een pastamaaltijd vult de laatste gaatjes en daarna komen de flessen met hartverwarmende vloeistoffen op tafel.  Het is een gezellige avond en niemand klaagt over de gemiste uitzichten.  Deze locatie en dit gezelschap is een voldoende compensatie voor het slechtere weer en we kijken uit naar de volgende dagen en avonden in dit gezelschap.  Ik heb een extra slaapzak van de organisatie geleend en dat blijkt een welgekomen extra laag comfort in de koude nacht.

foto’s Galerij->Kamchatka 10&11